BORDERS WILL BE CROSSED.

PROMOTIE POSTER ‘DESPERATE HOUSEWIVES’

THE DUTCH VERSION

De dames gaan intercontinentaal. Voor de praktijkopdracht van Beeldredactie is de officiële promotieposter van Desperate Housewives uit het zevende seizoen in een nieuw Nederlands jasje gestoken. Of beter gezegd.. een Nederlands jurkje! Mijn inspiratie en motivatie achter deze opdracht is mijn wekelijkse verslaving die ik de afgelopen jaren voor deze Amerikaanse serie heb opgebouwd. Eén waarin het dagelijks leven op de hak wordt genomen. Vier verschillende huisvrouwen die met hun perfect gemaaide gazonnetje een façade ophouden voor alles en iedereen om hen heen. Terwijl achter gesloten deuren het huisje, boompje, beestje van de vrouwen niet zo kleurrijk blijkt als het zich voordoet.

Ter promotie van ieder nieuw seizoen, lanceert de American Broadcasting Company (ABC) een campagne rondom de verhaallijn van het komende seizoen. Deze campagne bestaat uit verschillende fotoshoots van castmembers, een promotieclip voor op tv en een indrukwekkende poster welke ook als DVD-hoes gebruikt wordt. Iedere poster kenmerkt zich door het krachtig neerzetten van de vier hoofdrolspelers (er is verschillende keren een vijfde huisvrouw afgebeeld, in verband met de verhaallijn). De dames worden altijd afgebeeld als een sterke groep onafhankelijke vrouwen en vriendinnen. Darnaast kent ieder seizoen een slogan. In het verleden zijn ‘Never underestimate a housewife’, It’s a hell of a day in the neighbourhood’ of ‘Everyone has a little dirty laundry’ als onderbouwende krachtterm gebruikt. Tenslotte wordt in iedere promoposter de terugkerende appel getoond; de appel staat symbool voor het bijbelse verhaal waarin Eva van de verboden vrucht eet en daarvoor wordt gestraft.

Voor de achtergrond ben ik op zoek gegaan naar een afbeelding van een Nederlands landschap. Ondanks dat de bergen op de achtergrond te hoog zijn om als Utrechtse Heuvelrug door te gaan, kan de rest van de afbeelding wel degelijk goed worden gebruikt. De molen aan de rechterkant geldt tevens als symbool voor Nederland. Ook de jurken van de dames, in het origineel zwart en rood, zijn aangepast voor het Hollands publiek naar oranje en rood-wit-blauwe jurken. De appel in de rechterhand van Vanessa Williams is vervangen door een ‘appeltje van oranje’. De koeien, luchtballon en Nederlandse vlag moeten allen het gevoel opwekken dat het komende seizoen zich daadwerkelijk in Nederland afspeelt. Omdat Desperate Housewives altijd op vrouwenzender NET5 wordt uitgezonden, is het logo met programmeerinformatie in de linker onderhoek geplaatst. Tenslotte is de slogan ‘Borders will be crossed’ in lijn met de trend van slogans die eerder gebruikt zijn. De vrije vertaling naar het Nederlands duidt op het letterlijke en figuurlijke overschrijden van grenzen; van de Verenigde Staten naar Nederland is hierin de letterlijke interpretatie. Het spreekwoordelijk overschrijden van grenzen sluit perfect aan bij het karakter van de serie waarin taboes worden doorbroken en gevoelige, alledaagse huisproblematiek aan het licht wordt gebracht.



EEN VERTEKEND BEELD.

zn onz beeld (-en mv)

1 voorstelling van iets in drie dimensies;= beeldhouwwerk

een bronzen beeld van Rodin

2 voorstelling van iets in twee dimensies; afbeelding; plaatje

in beeld brengen

in beeld komen

in woord en beeld

het beeld scherp stellen

3 voorstelling die je in je hoofd van iets maakt;= impressie;= indruk

zich ergens een beeld van maken/vormen

een stereotiep beeld

4 iets wat heel mooi is

Wat een beeld van een meisje!

Uitdrukkingen

in beeld zijn

gezien worden

een vertekend beeld
een idee dat niet klopt met de werkelijkheid

Beeld en geluid is alles. Een leven zonder lijkt me dan ook verschrikkelijk. Ik heb het graag met je over beeld. Beeld is namelijk overal. Tijdens het schrijven van dit stuk zit ik aan tafel in de woonkamer. Voor me ligt de Esquire Stijlgids met Humberto Tan op de voorkant. Aan de deur hangt een kaart met tulpen erop, gekregen van een vriendin. De televisie staat aan, de documentaire over Yuri van Gelder wordt uitgezonden. Als ik naar links kijk, zie ik een spiegel. Ik zie mezelf. Ben ik beeld?

Beeld is het product van een van de vijf zintuigen; zicht. Het gevolg van beeld is emotie. Alles wat wij zien wordt namelijk door iedereen op eigen manier geïnterpreteerd. Het maakt onherroepelijk iets in je los. Over elk beeld heb je een mening. Het spreekt namelijk aan of juist niet. Dat kan een foto zijn waar je leuk op staat (of juist lelijk). Het kan ook een poster in een bushokje zijn of een videoclip op MTV. Beeld is emotie en vormt wie je bent en waar je voor staat.

Het grootste gevaar aan beeld, en dan voornamelijk in marketinguitingen, is manipulatie. Manipulatie is niet direct verkeerd, maar de hedendaagse versie van beeld wordt er wel minder betrouwbaar door. Natuurlijk kan beeld dat zestig jaar geleden is gemaakt, tegenwoordig net zo goed bewerkt worden tot een mooier (wat nog maar de vraag is) resultaat, maar over het algemeen is beeld uit de vorige eeuw betrouwbaarder dan nu.

Er hangen veel voordelen aan manipulatie. Zo kan een wazige foto gescand en verscherpt worden om zo een duidelijker beeld te krijgen. Bovendien kunnen we in beeld verschillende lagen onderscheiden waardoor de meest creatieve uitingen tot stand komen. Programma’s als Photoshop creëren kunstwerken op zich.  Maar na het kijken van de VPRO documentaire ‘Beperkt Houdbaar’ van Sunny Bergman wordt duidelijk dat er wel degelijk een keerzijde is aan de resultaten van beeldbewerking; manipulatie van beeld heeft het schoonheidsideaal in de westerse wereld compleet vernietigd en is een gevaar voor het zelfvertrouwen, de gemoedstoestand en de eigenwaarde van voornamelijk vrouwen, maar ook zeker mannen.

Dr. Liesbeth Woertman, hoofddocent Psychologie aan de Universiteit Utrecht, omschrijft in de - met Beeld en Geluid Award 2007 bekroonde - documentaire het gevolg van beeldbewerking als volgt: “Vrouwen worden steeds ontevredener over hun uiterlijk. Vrouwen van vroeger waren feitelijk minder mooi dan nu, maar de ontevredenheid die er tegenwoordig is onder vrouwen over hun eigen uiterlijk is groter dan ooit. Het ideaalbeeld dat wij op dit moment met elkaar hanteren over wat een mooie vrouw is, is een heel onrealistisch, gemanipuleerd, geretoucheerd beeld. Dit is ontstaan door de techniek die ons duizenden geperfectioneerde beelden voorschotelde en wat wij vervolgens hebben benoemd als schoonheid.”

Documentaire ‘Beperkt Houdbaar’ – Sunny Bergman – VPRO

Ook ik ben hier gevoelig voor. Vrouwen die hun oksels of benen niet scheren zijn onverzorgd. Hebben ze putten in hun kont, dan is dat niet aantrekkelijk. Ze moeten een verzorgd gebit hebben; een frisse adem, witte tanden. Dat is namelijk de norm. Op zich vind ik verzorgingsnormen gebaseerd op reuk acceptabel en niet schadelijk voor iemands zelfbeeld. Zowel mannen als vrouwen zouden geen zweterige lichaamsgeur moeten hebben. Of uit hun mond stinken naar het avondeten van eergisteren. Maar de verzorgingsnormen die zijn vastgesteld door ons zicht, wat weer veroorzaakt is door het gemanipuleerde beeld uit glossy’s en reclamespots, maakt ongelukkiger.

Het lijkt erop dat gemanipuleerd beeld waarin de schoonheidsmaatstaaf getoond wordt, vooral in de westerse wereld invloed heeft op wat mooi is. Er zijn tal van voorbeelden waarbij schoonheid niet is bepaald door de norm die Photoshop ons levert. In Turkse hamams, dé verzamelplek voor dames uit alle bevolkingslagen, komen vrouwen tezamen om elkaars lichaam te ‘vieren’. Lelijk zijn bestaat niet. Bij het buikdansen uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten is schoonheid ook niet een strakke buik en slanke taille, maar het waarderen en eren van het vrouwelijk lichaam zoals God dat gecreëerd heeft. In landen als Nigeria, Jamaica of Hawaï kenmerkt het schoonheidsideaal zich juist door een voluptueus lijf, dikke enkels en striae.

Begrijp me goed, ik pleit niet voor een wereld waarin beeldbewerking verboden moet worden. Maar waar wordt de lijn getrokken tussen acceptabel vertoon of grensoverschrijdende marketinguitingen? Mag alle reclame van verzorgingsproducten worden gepubliceerd onder het mom ‘vrijheid van meningsuiting’ of moet er een strengere regelgeving komen? Een die ervoor zorgt dat de vrouw van nu, mentaal wordt beschermd tegen de op geldbeluste eyecatchers uit de beauty industrie. Een wet waarin vast staat dat bij elke publicatie moet worden omschreven of de foto onbewerkt is of met retoucheerkwast en borstvergroting door de Photoshop-machine getrokken. Net zoals dat je onder je zestiende geen druppel alcohol mag drinken. ‘Natuurlijk niet!’. Of dat geld lenen, geld kost. Of dat belspelletjes, horoscopen en waarzegsters op de Hollandse tv een bij elkaar geraapte bende zakkenrollers is.

Maar ach, misschien is het wel niet de overheid die het volk in bescherming moet nemen tegen de duivelse bushokjes, de kiosk om de hoek of het Sapph-lingerie billboard op Rembrandtplein. En is het beter om simpelweg ons eigen verstand te gebruiken. Stevig genoeg in je designerschoenen staan, wanneer je ’s ochtends uit bed kruipt en tegen de spiegel aanloopt. Je bent niet perfect en je zal het nooit worden. Niet van buiten en niet van binnen. Een porieloze huid zonder rimpels en mee-eters bestaat niet. Vraag het Adriana, Gisele of Cristiano maar. En ook wanneer voor jou beeld de belangrijkste visuele levensbehoefte is; Wees je dan goed bewust van de plek, waar geluk, liefde, plezier en genot samen onder een dak wonen… Bovenin dat prachtig vormgegeven hoofd dat ook jij ziet wanneer je links van je in de spiegel kijkt.

- 18 OKTOBER 2010, 03.27 UUR - EINDOPDRACHT BEELDREDACTIE, ESSAY -

AANGENAAM.

Voor ik instroomde in de studierichting Redactie & Media Productie, heb ik vier jaar gewerkt in de toeristische sector. Voortvloeiend uit mijn eerdere HBO opleiding Leisure Management; overigens met succes afgerond. Ik ben er in de afgelopen jaren achter gekomen dat de dienstverlening wel iets is wat bij mij past, maar niet de passie is die ik zoek. Deze passie denk ik via de opleiding MIC wel te gaan vinden.

Creativiteit trekt me. Met name het bedenken van anekdotes, weblogs of columns vind ik interessant. Ik heb voorheen verschillende blogs geschreven waar ik vanuit persoonlijke kring veel positieve reacties op kreeg. Schrijven is een van de manieren voor mij om m’n creatieve ei kwijt te kunnen. Ik zou daarom graag na deze studie in de televisiewereld (televisieseries of programma’s) of bij een magazine (redactie of columnist) aan de slag willen.

Ik hou van jong, brutaal, vernieuwend en het opzoeken van grenzen.. Spraakmakende televisie of (e-)magazines, zoals bijvoorbeeld Spuiten & Slikken of GeenStijl, zijn mijn ding. Het eindproduct zou moeten laten zien wat er (op kleine schaal) speelt in de samenleving en tegelijkertijd discussie of reflectie in diezelfde samenleving teweeg brengen. Een programma als ‘Man Bijt Hond’ of de columns van Ebru Umar in Metro vind ik leuk. Maar ook een televisieserie als ‘Desperate Housewives’ is geweldig. Ondanks dat dit op aangedikte, Amerikaanse manier het dagelijks leven van de huisvrouw weergeeft, lijkt het me een enorme ervaring en uitdaging een soortgelijk programma mede te produceren.

Het is mij inmiddels opgevallen dat in Nederland of de Verenigde Staten mensen thuis blijven om hun programma niet te missen. In Spanje of andere Mediterrane landen, lijkt de behoefte aan ‘goede/kwalitatieve’ tv van minder belang te zijn; in het dagelijks leven speelt tv een veel minder grote rol dan bij ons. Daartegenover staat wel weer dat er in Spanje vele malen meer magazines worden gelezen dan in Nederland. Wat ik belangrijk vind aan media is de invloed die het heeft op de algemene normen en waarden. De televisie of het magazine waar ik voor zou willen werken moet het nieuws of de achtergronden op een eerlijke en rauwe manier brengen.

Op dit weblog (http://marcusanthonius.blogspot.com) ga ik blogs bijhouden over alledaagse dingen. De momenten in het leven die het uiten van emoties of gevoelens op papier, waard zijn. Bekeken vanuit mijn ogen, geschreven over televisie, magazines, school, nieuws, stage, muziek.. noem maar op. In eigen woorden op mijn manier. Mijn mening is het belangrijkst! Een interessante recensie of column over een nieuw tv-programma of nieuwsitem behoort uiteraard tot de mogelijke blog-genres. Deze weblog geldt daarnaast als visitekaartje voor geïnteresseerden en wellicht voor toekomstige werkgevers

Mijn eerste blog over de keuze terug te gaan naar Nederland en de schoolbanken weer in te duiken, staat inmiddels online. Als jij als lezer je voor 1% amuseert van het plezier dat ik hieraan beleef, is het doel allang bereikt!

Enjoy! x. Marq.

SCHIJN EEN LICHTJE OP MIJ.

Sta je dan.. bij de bushalte.. te wachten op de eerstvolgende 156. De thermometer in het bushokje lijkt bijna z'n maximum te bereiken; 42 graden. Na een weekje gechillt te hebben met m'n Rotterdamse theetrut is iets in mijn buik gaan kriebelen.. Iets wat sinds m'n tweede studiejaar op INHOLLAND Diemen al niet lekker zat. Het lijkt alsof het antwoord binnen bereik is; welke kant ga ik na Spanje op als ik op zoek moet naar baan nummer zoveel? Met de zon op m'n bol en zweet uit m'n ogen knapt der iets van binnen. Ik word gevuld met een gevoel van geluk, energie en toekomstperspectief.. Ik ben deruit!!

Als je iemand kent met een bovengemiddelde intelligentie en door zijn/haar ouders op het juiste moment verwekt is, kan die persoon al op 17 jarige leeftijd de middelbare school verlaten met HAVO diploma op zak. Veels te jong om carreerwise een levensbelangrijk besluit te nemen natuurlijk! Maar we wonen in Nederland, dus het kiezen van dé studie lijkt verplicht. Niemand in je omgeving die voldoet aan zo'n omschrijving? Laat ik mezelf voorstellen.. Mark.. aangenaam.

Onder het gezichtskleed van puistjes, pukkels en bulten komen m'n eerste baardharen door. Ik ben net 17 en moet gaan kiezen voor een vervolgopleiding. Het is een belangrijke keus, want dit zou weleens de rest van je loopbaancarriere kunnen beinvloeden. Uit wanhoop en het tekort schieten van verstand kies ik een opleiding die het helemaal gaat worden; HBO Toerisme in het zuidoosten van Amsterdam; Diemen is dé spot! Waarom? Omdat ik graag professioneel toerist wil worden en mezelf waan als zongebruinde propper op een van de Spaanse costas. Leuk!

Binnen een jaar heb ik het gezien. 80% van de tentamens lekt op voorhand uit, dus met moeite je propedeuse behalen is er niet bij. Ik ontdek daarnaast dat spieken ook op deze school is uitgevonden.. wat een eitje! Maar opgeven en stoppen met de opleiding is geen optie.. Toen al dacht ik, mensen die na een jaar stoppen met studeren om te gaan werken zijn dom bezig. Zonde van dat jaar (inmiddels een gedachte om op terug te komen, maar goed)! Met die gedachte in m'n achterhoofd en het medeleven van de mooiste spleetoog uit de Randstad en de zachtste Spaanse billen van Amsterdam, besluit ik door te gaan. Als studeren dan toch zo makkelijk is, laten we die drie jaar dan ook maar gewoon afronden. Nog geen jaar later is het raak.. Op zoek naar een stage.

De drang om het buitenland op te zoeken is groot. Curacao moet het daarbij worden, want als stagelopen ergens een feest is, is een enkeltje Antillen gegarandeerd meer dan voldoende. De sollicitatie bij Hilton Curacao loopt uit op niets. Ik stop en ga om de hoek van mama's casa aan de slag bij NH Jan Tabak.. Wat een opgever! Je hoort het goed.. I'm a quiter! Niks niet, eerst een andere stage zoeken in het buitenland. Neuhhh.. gewoon de easy road en zonder enige moeite een stage roggelen. Nadat ik me het half jaar doorgeworsteld heb, beland ik voor mijn vervolgstage twee straten verder achter de receptie bij NH Naarden. Als dat geen nieuwe weg is die ingeslagen wordt. Net zo spannend als de vorige.. Hmmm. Na uiteindelijk alle stages en scripties ontgroeid te zijn, valt er na vier jaar studie een last van m'n pak of pak van m'n last als ik de laatste keer INHOLLAND uitwandel. Hier komen we nooit meer terug.. Studeren is done.

NH houdt me ondertussen nog steeds in zijn greep. Verhuizen uit 't Gooi richting het Rotterdamse maakt weinig verschil; binnen drie maanden ben ik Desk Manager op de Coolsingel. En zelfs wanneer ik een jaar later het land ontvlucht, blijft mijn baas ook buiten werktijd om mijn leven beheersen.. Madrid is niets meer of minder dan NH, NH, NH.. Fout bezig jongeman. Je doet het jezelf aan, dus stop bitchin' en deal with it!

Een maand geleden heb ik een open sollicitatie verstuurd naar BNN. Alles moest anders en dit was het moment. Maar helaas, net als Hilton Curacao was ook hier het antwoord negatief; alle vacatures en stageplaatsen zijn gefocust op de mediabranche. Daar komt hotelervaring dus niet bij van pas. De boodschap van BNN's sollicitatiemeid kwam over alsof ze zei 'Sorry.. gaat 'm niet worden! Ik verzoek je vriendelijk in de toeristische industrie te blijven hangen of je leven drastisch om te gooien.' En juist op het moment dat eeuwige student Silke zichzelf invliegt, krab ik mezelf achter de oren.. Ben ik vijf jaar later nog steeds een quiter? Wordt het als 24 jarige niet eens eindelijk tijd écht te doen waar je je de komende decennia op wil focussen? Als je zo vaak loopt te dromen over dingen die je wilt, maar blijft zeggen dat je daar niet geschikt of toch te oud voor bent.. Dan vind je nooit de baan waar je passie ligt! Je zit per slot van rekening minstens 40 uur per week op je werk.. Beter maak je er iets geweldigs van!

En dan daar.. in het bushokje komt het besef. Stop met afhaken.. Zet toch is door.. Als zelfs Timor zegt dat al je dromen waarheid kunnen worden, en wtf! hij kan het weten, waar ben je dan in godsnaam mee bezig, Mark Bos?! Nog geen uur later zit ik achter mijn bureau.. De cafeïne helpt nauwelijks in mijn dagelijkse poging de oogkleppen open te houden. Tot ik beland op de website van de HvA, ik hét profiel vind wat ik vinden wou en ook nog is ontdek dat HBO afgestudeerden zonder loting direct aan de bak mogen. Eén mail deruit, midden in de zomervakantie, en de meest vriendelijke Berend die ik ooit heb ontmoet, verzoekt mij vriendelijk dit, dit en dit te regelen.. even later antwoord hij uit naam van zijn baas 'Wij verwelkomen u maandag 30 augustus van harte als tweedejaars instromer bij uw opleiding Redactie & Media Productie!

In de bus naar huis ben ik blij te ontdekken dat de airco perfect werkt; temperatura exterior: 39, temperatura interior: 21. Ik kijk naar een strakblauwe lucht; m'n Carrera kan de scherpte van de zon amper aan. Ergens achter die blauwe lucht zit een gezellige, dikke man in een wit gewaad een biertje te drinken.. Hij maakt me aan het lachen. Gelukkig, hij lacht terug en zegt.. Welkom op de eerste dag van de rest van je leven!