REACTION PAPER - WEEK 48

KWALITEIT VAN INFORMATIE

Met een internetverbinding in vrijwel ieder huis en digitale apparatuur als computer en (foto)camera binnen handbereik, is iedereen journalist. Tenminste, de voorzieningen zijn aanwezig om er een te worden. Want je videoverslag van dat ene festival gaan online, samen met de foto’s van de aankleding, het vuurwerk, de dj’s, jouw vrienden en het opstootje na afloop. Maar in hoeverre spreken we hier over journalistiek? Het materiaal zal uiteraard voor jezelf en je vrienden van bepaalde waarde zijn, maar zolang het opstootje zich niet uitbreidt tot een heftige vechtpartij of zelfs een schietpartij the-Hoek-van-Holland-way, halen je feestkiekjes de status van nieuwsitem hoogstwaarschijnlijk niet.

Video- en fotoapparatuur is overal en maakt het tempo waarin het nieuws ons om de oren vliegt sneller dan ooit. Opnames worden puurder, rauwer en directer uit de samenleving geplukt. Het is niet alleen de journalistiek maar ook de politiek die democratie niet hoog in het vaandel heeft staan, die voor deze ontwikkeling graag een stokje steken. YouTube is in China, Pakistan, Thailand, Indonesië, Marokko, Bangladesh en Turkije niet voor niets al meerdere malen offline gehaald. De gewone burger betrekt zichzelf meer en meer in de voorziening en verspreiding van nieuws. Waardoor de harde kern van de journalistiek met tegenzin het door hen gestudeerde handboek vol werkmethoden en journalistieke normen en waarden als dunne poep door de pot ziet spoelen. En de vrije nieuwsgaring? Die gaat er triomfantelijk met de hoofdprijs vandoor. Geen geld als beloning maar een klopje op de schouder door medeburgers en sympathisanten. Of een schreeuw om internationale aandacht wanneer burgers door voedseltekort, oorlog of onderdrukking in gevaar komen en de volksvertegenwoordiging hen hierin niet bijstaat. De mogelijkheid om eigenhandig nieuws te verslaan is overduidelijk een goede ontwikkeling!

De opkomst van internet is de voorziening aan nieuws naar mijn idee zeker niet ten nadele geweest. Er is een veel breder aanbod in nieuws. En hoe hoger de diversie in aanbod, des te hoger de  keuze in en kwaliteit van nieuws. Keerzijde van het geheel is dat er uiteraard meer ‘slecht’, ‘amateuristisch’ of ‘onprofessioneel’ nieuws is. Maar daar waar het aanbod van slecht nieuws stijgt, stijgt ook het aantal betrouwbare nieuws- en informatiesites welke makkelijker bereikbaar zijn dan in het vooroorlogse, computerloze tijdperk.

Websites als Wikipedia zijn gemiddeld genomen een waardevolle toevoeging op de nieuwsvoorziening. Ondanks dat de site user generated content mogelijk maakt (informatie door de gebruiker geplaatst en dus niet van journalistieke aard), komt het overgrote deel uit betrouwbare bron. Er wordt vaak geklaagd over het tekort schieten van controle op de gepubliceerde informatie op Wikipedia. Vaak vervangt Wikipedia pas de inhoud als iemand anders aangeeft dat er informatie niet klopt. Maar dat wil niet zeggen dat gerenommeerde mediabedrijven zelf niet vaak genoeg de fout in gaan.

Vorige week las ik via de websites van Nu.nl, de Telegraaf én NET5 dat Teri Hatcher de Amerikaanse televisieserie Desperate Housewives gaat verlaten. Ik ben me ervan bewust dat dit misschien wel het meest onzinnige ‘nieuws’ van de week was, maar deel dit nieuwtje niet om het belang ervan te bespreken. Toch lijkt het genoemde nieuwsitem betrouwbaar genoeg als er meerdere websites notie van maken. Nog geen dag later werd het nieuws gerectificeerd. De bron van TMZ, dé celebrity roddelsite van de Verenigde Staten waar NET5 & Co het einde van typetje Susan Mayer vandaan hebben geplukt, blijkt het verhaal verzonnen te hebben. Waarop ik me dan de vraag stel of de journalistieke media het zelf allemaal wel op een rijtje hebben.

REACTION PAPER - WEEK 47

VRIJHEID VAN MENINGSUITING

Pim Fortuyn, Theo van Gogh, Geert Wilders, Ayaan Hirsi Ali, Gregorius Nekschot en Kurt Westergaard.. Politici, kunstenaars en tekenaars. Allen met de dood bedreigd door tere zieltjes die zich beledigd voelden door een of meerdere van hun uitlatingen. Of Julian Assange, journalist en oprichter van WikiLeaks. Ook met de dood bedreigd door een adviseur van de Canadese premier Stephen Harper. Ik herhaal het nog maar even; met de dood bedreigd door een adviseur van de Canadese premier! Het moge duidelijk zijn. Dit reaction paper gaat over de vrijheid van meningsuiting.

Sinds de aanslagen van 9/11 op het vrije woord en de democratie van de Westerse wereld, is de vrije meningsuiting een vaak terugkerend onderwerp van gesprek geweest. Na de moord op Pim Fortuyn in het voorjaar van 2002 is dit binnen onze samenleving naar voren gekomen als een van de meest besproken rechten uit de Hollandse grondwet en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. De vrijheid van meningsuiting en drukpers wordt in de Nederlandse grondwet omschreven in Artikel 7; “Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet”. Dit wil zeggen dat iedere burger alles mag vertonen of zeggen, zonder daarvoor grondrechtelijke toestemming te krijgen. Overschrijdt het gepubliceerde echter andere artikelen uit de grondwet, zoals bijvoorbeeld het recht op de privacy of het verbod op aanzetten tot haat, dan kan je alsnog gestraft of vervolgd worden.

Ik vind alle opspraak die er rondom de grenzen van vrijheid van meningsuiting is een grote, overdreven poppenkast waarin watjes zonder speklaag de hoofdrol spelen. Naar mijn idee zijn alle aanklachten die er worden ingediend tegen politici, journalisten of tekenaars omdat zij de vrijheid van meningsuiting zouden misbruiken, opnieuw een aanslag op de Nederlandse samenleving en de daarbij behorende ‘open minded’ normen en waarden. Een samenleving waarin je gerust ‘Godverdomme’ of onze heilige vriend ‘Jezus Christus’ als scheldwoord in de mond mag nemen. Een waarin je de meest heftige discussies met elkaar aan kunt gaan en waarin uitspraken soms als beledigend worden ervaren; is dat niet simpelweg het risico dat je loopt bij het voeren van discussies? Beter beledigd in een meningsverschil, dan belaagd door fysiek geweld moet het uitgangspunt zijn. Laat de oer-Hollandse nuchterheid zegevieren.

De meest recente aanklacht tegen de vrijheid van meningsuiting, wat door Amerikaanse politici als ‘hoogverraad’ wordt aangeduid, is die tegen de oprichter van WikiLeaks, Julian Assange. Na de publicatie van een kwart miljoen geheime documenten, gelekt vanuit de Amerikaanse regering, lijkt Assange op dit moment de meest gezochte ‘crimineel’ wereldwijd. En waarom? Omdat hij gestolen staatsgeheimen van Amerikaanse grond toegestuurd kreeg, deze verspreidde en openbaar heeft gemaakt voor alles en iedereen. Alhoewel, staatsgeheimen? Beter gezegd officiële documenten waarin de zwaktes van wereldleiders en politici uit alle windstreken worden beoordeeld, vastgesteld vanuit Amerikaans perspectief. Inderdaad, het Witte Huis gaat met de billen bloot en is boos. Boos omdat ze door Assange’s openbaring de volgende plastic fantastic glimlach richting Sarkozy, Berlusconi of Merkel met rode koontjes tegemoet gaan. Maar wat een opspraak! “WANTED! Julian Assange!” Alsof de schade die deze journalist in cowboylaarzen heeft aangericht  tussen de gegeneerde wereldleiders van groter belang is dan die van Osama Bin Laden op het welvarende Westen. Of de dictatoriale problematiek in Iran. Of de oorlog rondom de Gazastrook. Of de sterfte door HIV in Afrika. Of de stijgende voedseltekorten op Haïti. Nee, nee! Het is het hoofd van Julian Assange dat op de voorpagina prijkt.

Laat me eerlijk zijn; er is een grens aan de vrijheid van meningsuiting. Ondanks dat ik Assange persoonlijk niets kwalijk neem – doorlichten die boel – hebben journalisten wel degelijk een bepaalde verantwoordelijkheid in de keuze welk nieuws wel of niet verspreid moet worden. Want daar waar de vrijheid van meningsuiting ver reikt, is er altijd nog het recht op de privacy. Ik ben voor journalistiek die politiek Den Haag op het matje roept en alle hoogwaardigheidsbekleders vraagt om inzage in hun wangedrag (ook al interesseert het mij geen donder wie er in 1980 met een kratje bier achter het stuur zat). Ik ben ook voor documentaires als ‘Zeitgeist’, waarin alle voorgeschotelde informatie over geloof, geld en oorlog, zoals wij deze in de westerse samenleving kennen, volledig overhoop wordt gegooid en Amerika als boeman wordt neergezet. Of reportages als ‘the Cove’ waarin wordt ingebroken in ‘s werelds meest zwaarbewaakte baai en de illegale dolfijnenjacht van Japan wordt blootgelegd. Of voor verborgen camerawerk à la Patrick van der Eem vs. Joran van der Sloot.

Naar mijn idee stuk voor stuk correcte vormen van journalistiek of in ieder geval binnen de grenzen van de vrijheid van meningsuiting. Voor mij houden deze grenzen op wanneer met kwaad bloed of vanuit financieel oogpunt nieuws wordt verspreid ten behoeve van iemands eigen voordeel. Denk aan Martin Bashir’s ongelukkige reportage ‘Living with Michael Jackson’. Of aan een kale Sylvie van der Vaart op de voorpagina van de Privé waarvoor het weekblad volkomen terecht werd aangeklaagd. Denk aan de verongelukte Prinses Diana, opgejaagd door hongerige aasgieren uit de Britse paparazzi-industrie. Stuk voor stuk op zoek naar het meest sappige, schandalige, meest waardevolle schandaal om een slaatje uit te slaan. Daar waar media de grenzen van iemands persoonlijke privacy zwaar overschrijden en er meer wordt gegeven om geld dan om het daadwerkelijk ‘uiten van je mening’. Fout!

Uiteindelijk is het opnieuw vooral de media waar ik me tegen verzet. Want of mijn buurvrouw, haar buurman nou verrot scheldt vanwege zijn afkomst. Of dat vrienden elkaar onderling uitschelden voor ‘homo’. Of die dronkenlap op straat dreigt met ‘Ik maak je dood!’ omdat je naar z’n vriendin kijkt. I don’t give a shit! Put kracht uit je Hollandse nuchterheid en neem niet al het gesprokene te serieus. Praat maar lekker raak. Luister naar wat je luisteren wilt. En zeg gerust wat je op het hart hebt. Zolang ieders eigen handen maar thuis houdt en mekaar niet in de haren vliegt.. Of in de Twin Towers.

REACTION PAPER - WEEK 46

MACHT VAN DE MEDIA                                                                                                                                                  

Oma Veerman vertelde mij vorige week dat ze zich zorgen maakte. Zorgen over de islam, Wilders en Marokkaanse probleemjongeren. Ze gaf mij de Telegraaf van die ochtend, welke ze net uit had, en wees naar een bericht op de voorpagina; “Moslim-man mag vrouw slaan” stond er in dikke koeienletters. Het betrof een rechtszaak in Abu Dhabi aangespannen door een vrouw die mishandeld werd door haar echtgenoot. De aanklacht werd niet serieus genomen en de man werd nergens toe veroordeeld, gezien de wet die zegt dat een man “..vrouw of kinderen mag slaan om te corrigeren of disciplineren, zolang er geen blijvend of zichtbaar letsel aan wordt over gehouden.” Oma is de islam inmiddels spuugzat en vindt het ook maar niks dat er een Marokkaanse familie in de straat is komen wonen. Ik word boos en zeg haar dat de Telegraaf haar beïnvloed. Manipulatie door slap-in-the-face berichtgeving, gebaseerd op verhalen uit verre landen waar de nieuwe buurman en buurvrouw niets mee te maken hebben. Oma twijfelt en discussieert terug, tot ze beseft dat ze inderdaad maar beter kan oordelen op haar eigen ervaringen.

De media hebben macht. En niet een beetje ook. Zij hebben veel macht. Dit is te zien en te horen aan alles om ons heen. Er wordt continu gepraat over dat wat besproken wordt op radio en tv of in de krant. Of het nu een nieuwe tv-hit is, als The Voice Of Holland of de opspraak rondom PVV-er Lucassen of Sharpe; de media leven, zijn een groot onderdeel van ons dagelijks leven en hebben daarmee een grote invloed op de samenleving.

Het gevaar van media en de macht die zij hebben, is dat de samenleving teveel vertrouwd op dat wat zij stellen. Van talkshows tot nieuwsrubrieken, van soaps tot talentenjachten, van columns tot radioprogramma’s; de media zijn verheven tot een soort übermacht waar wij onze normen en waarden uit putten. En aangezien ieder medium een op zichzelf staand bedrijf is met zelf opgestelde (commerciële) doeleinden, is het beeld wat men toont (nieuws, gespreksonderwerpen, welke kant van de informatie wordt belicht) altijd gekleurd.

Uiteraard kennen we de publieke omroep op tv en radio, waar getracht wordt een zo veelzijdig en objectief mogelijk beeld te creëren van dat wat er in ons land en buiten de grenzen plaatsvindt. Dit is een goed streven en bovendien meer dan nodig. Want wanneer alleen commerciële zenders als RTL of SBS tot het televisieaanbod behoren, is de kwaliteit van bijvoorbeeld televisie als medium veel minder veelzijdig dan deze op dit moment is. En toch hebben zelfs publieke omroepen als de EO, Powned of BNN een eigen manier van informeren, amuseren en overtuigen. Dus ook daarbij kan gesteld worden; hoe gekleurd is de publieke omroep in haar berichtgeving?

Een vrij neutrale partij en zeer belangrijke is naar mijn idee het ANP. Nieuwsvoorziening wordt vanuit het ANP, door bijvoorbeeld de NOS op tv en radio verspreid alsmede verschillende kranten. En toch moet zelfs de neutrale toon van een gerenommeerd bedrijf als ANP niet voor lief worden aangenomen. Ik twijfel hieraan vanwege de selectie in nieuwsitems en met name de toon waarop nieuws gebracht wordt. Als inwoner van het ontwikkelde Westen omschrijven wij Talibanstrijders als terroristen; tegenstanders van de westerse beschaving die het voorzien hebben op alles en iedereen die niet moslim zijn. Daar staat tegenover dat zij in eigen land zijn gedoopt tot vrijheidsstrijders, die het vaderland beschermen tegen de kwade invloeden en bedoelingen van het ongelovige Amerika en zijn sympathisanten. Het is dus duidelijk dat nieuws op verschillende manieren gebracht wordt.

Juist daarom ben ik er van overtuigd dat het aanbod in media zo divers en wijdverspreid mogelijk moet zijn. Des te meer verschillende omroepen of radiostations er zijn, hoe breder het aanbod in nieuws en gespreksonder-werpen. Het lijkt mij het meest gezond voor de gemiddelde burger om de ontvangen informatie van zoveel mogelijk kanten belicht te zien. Ondanks dat een ieder alsnog het liefst luistert, leest of kijkt naar het medium dat als beste in het ‘eigen straatje’ past.

Wanneer de mate van macht van de media en de bijbehorende invloed op de samenleving moet worden vastgesteld, lijkt een juist antwoord moeilijk omschrijfbaar. Juist omdat niet iedereen zich op dezelfde manier laat beïnvloeden door informatie om zich heen. Sommigen lezen alleen het gratis wekelijks regioblaadje, anderen abonneren zich op drie landelijke kranten. Er zijn burgers die alleen naar de commerciële omroepen op tv kijken, anderen houden het bij Nederland 1, 2 en 3. Radioluisteraars kiezen de ene keer voor praatrubrieken en nieuwsvoorziening op Radio 1, de andere keer luistert men naar amusementsstation nummer één; Radio 538. En ook al kiest men ervoor om informatie te putten uit één of meerdere media, er vindt altijd persoonlijke selectie plaats in het openstellen, waarnemen en onthouden van het op ons afkomend nieuws. ¹

Afgelopen weekend ben ik weer bij oma langs geweest. Ze vertelde voor zichzelf gekozen te hebben en is naar de buren gegaan om ze een hartelijk welkom te heten. Ik was trots. Trots om te horen dat zij liever oordeelt op eigen ervaring dan op die van een commerciële organisatie als de Telegraaf. Met een alleszeggende slotconclusie vatte oma de kennismaking op onvergetelijke wijze samen; “Het was toch wel een aardige man hè.”

REACTION PAPER - WEEK 45

INTELLECTUAL PROPERTY - ANDREW KEEN OVER PIRATERIJ EN COPYRIGHT

Op maandag 15 november heeft Andrew Keen een gastcollege verzorgd voor de Hogeschool van Amsterdam. Keen is tegen Web 2.0 en verzet zich tegen de ‘democratisering van media’, waarin gebrekkig opgeleiden of onbegrijpelijken onder ons de creativiteit van cultuur in gevaar brengen.¹ Keen sprak tijdens zijn gastcollege over de invloed van internet op copyright en auteursrechten.

Vroeger was copyright een makkelijk hanteerbare regel. Cultuur werd gepubliceerd en was niet makkelijk kopieerbaar. Denk aan het uitgeven van een boek als gedrukt product. Dit was dupliceerbaar, maar alleen door het boek daadwerkelijk te kopiëren; en zelfs dan wordt ‘slechts’ één kopie verkregen. Tegen het einde van het industriële tijdperk, toen het digitale era aanbrak, bleek echter dat copyright onderhevig is aan ontwikkelingen en daardoor hoognodig aan vernieuwing toe was. Want met de mogelijkheid tot scannen of het uitbrengen van een digitale boekversie, is illegaal verspreiden van het product binnen een handomdraai gedaan.

Omdat binnen de culturele sector muziek en films de meest digitale vormen van kunst zijn, zijn vooral cd’s en dvd’s populair in het illegale verspreidingscircuit. Daarnaast is een ‘culture of free content’ ontstaan – men vindt alles om zich heen te duur en gaat op zoek naar gratis verkrijgbare producten of behoeftes – wat gecombineerd met het gemak van digitaal verspreiden een grote aanslag op de culture sector betekende. Deze ontwikkeling heeft inmiddels geleid tot het sluiten van verschillende film- en platenmaatschappijen, uitgeverijen en kranten.

Keen vindt stelen ongepast en is tegen het heersende gevoel in de maatschappij dat cultuur gratis beschikbaar zou moeten zijn. De vergelijking wordt gemaakt met het stelen van een brood bij de bakker of een spijkerbroek in een kledingzaak. Ondanks dat ik dagelijks download, en daarmee inkomsten van de artiest of kunstenaar af neem, kan ik mij Keen’s stelling begrijpen. Muziek of films zijn natuurkundig gezien producten die minder van belang zijn dan eten of kleding, maar een leven zonder muziek of film zou toch een stuk minder interessant zijn. Om daarom de culturele sector in stand te houden en auteurs te belonen voor hun kunsten, zou cultuur inderdaad niet gratis mogen zijn.

Maar dan alsnog; bij een bioscoop- of museumbezoek betaal ik entree, het huren van een dvd bij de videotheek kost geld, voor het bezoeken van een muziekfestival of concert koop ik een kaartje. Al met al betaal ik me dus al scheel aan meer dan voldoende culturele diensten of producten. En omdat ik daarnaast geen geldboom in mijn tuin heb staan, voel ik me niet schuldig aan het downloaden van muziek of dvd’s. Ik heb de keus om me te gedragen zoals ik ben opgevoed – stelen is verboden – waardoor ik minder films kan zien of muziek kan luisteren omdat de portemonnee het simpelweg niet toelaat, of ik kan consumeren zoveel ik wil zonder te betalen, concertkaartjes, festivals en bioscoopbezoekjes daar gelaten. Ongeacht dat de laatste keus het risico met zich meebrengt dat nieuwe bands of beginnende regisseurs hun creatieve ideeën niet kunnen financieren, ben ik egoïstisch en kies ik voor mijn eigen centen.

Ik voel me financieel genaaid door de EU die de gulden van me heeft afgenomen. Ik voel me financieel genaaid door het Ministerie van Volksgezondheid die het algemene ziekenfonds heeft ingeruild voor een peperdure zorgverzekering. Ik voel me financieel genaaid door het nieuwe kabinet dat de BTW op concert-, theater en festivalkaarten binnenkort met dertien procent verhoogd. Ik voel me genaaid..

Dus ondanks dat ik me Andrew Keen’s idee tegen gratis cultuur kan voorstellen, wint de mate van schuldgevoel bij het downloaden van muziek of film het in mijn geval niet van het plezier ik eraan beleef. Wanneer ik ‘mijn’ artiest, acteur of regisseur voldoende waardeer, koop ik het concertkaartje, de dvd of zelfs nog de cd. Maar de grote bazen van zelfbenoemde ‘culturele instanties’ die hun omzetten zien dalen met de opkomst van Web 2.0 en daarom een beroep doen op de wet van het auteursrecht, kunnen mijn rug op. We zijn lang genoeg voor het lapje gehouden en financieel uitgekleed door de grootste film- en platenmaatschappijen. Ik kan me nog een tijd herinneren waarin cd’s rond de vijfentwintig gulden kostte! Wat mij betreft mogen ze de trein naar Den Haag pakken en aan de voordeur van het Binnenhof aankloppen. Wellicht kunnen de zakken alsnog gevuld worden als een beroep wordt gedaan op een subsidie uit het belastingpotje wat vanaf januari opnieuw wordt gespekt.. van zes naar negentien procent.

BORDERS WILL BE CROSSED.

PROMOTIE POSTER ‘DESPERATE HOUSEWIVES’

THE DUTCH VERSION

De dames gaan intercontinentaal. Voor de praktijkopdracht van Beeldredactie is de officiële promotieposter van Desperate Housewives uit het zevende seizoen in een nieuw Nederlands jasje gestoken. Of beter gezegd.. een Nederlands jurkje! Mijn inspiratie en motivatie achter deze opdracht is mijn wekelijkse verslaving die ik de afgelopen jaren voor deze Amerikaanse serie heb opgebouwd. Eén waarin het dagelijks leven op de hak wordt genomen. Vier verschillende huisvrouwen die met hun perfect gemaaide gazonnetje een façade ophouden voor alles en iedereen om hen heen. Terwijl achter gesloten deuren het huisje, boompje, beestje van de vrouwen niet zo kleurrijk blijkt als het zich voordoet.

Ter promotie van ieder nieuw seizoen, lanceert de American Broadcasting Company (ABC) een campagne rondom de verhaallijn van het komende seizoen. Deze campagne bestaat uit verschillende fotoshoots van castmembers, een promotieclip voor op tv en een indrukwekkende poster welke ook als DVD-hoes gebruikt wordt. Iedere poster kenmerkt zich door het krachtig neerzetten van de vier hoofdrolspelers (er is verschillende keren een vijfde huisvrouw afgebeeld, in verband met de verhaallijn). De dames worden altijd afgebeeld als een sterke groep onafhankelijke vrouwen en vriendinnen. Darnaast kent ieder seizoen een slogan. In het verleden zijn ‘Never underestimate a housewife’, It’s a hell of a day in the neighbourhood’ of ‘Everyone has a little dirty laundry’ als onderbouwende krachtterm gebruikt. Tenslotte wordt in iedere promoposter de terugkerende appel getoond; de appel staat symbool voor het bijbelse verhaal waarin Eva van de verboden vrucht eet en daarvoor wordt gestraft.

Voor de achtergrond ben ik op zoek gegaan naar een afbeelding van een Nederlands landschap. Ondanks dat de bergen op de achtergrond te hoog zijn om als Utrechtse Heuvelrug door te gaan, kan de rest van de afbeelding wel degelijk goed worden gebruikt. De molen aan de rechterkant geldt tevens als symbool voor Nederland. Ook de jurken van de dames, in het origineel zwart en rood, zijn aangepast voor het Hollands publiek naar oranje en rood-wit-blauwe jurken. De appel in de rechterhand van Vanessa Williams is vervangen door een ‘appeltje van oranje’. De koeien, luchtballon en Nederlandse vlag moeten allen het gevoel opwekken dat het komende seizoen zich daadwerkelijk in Nederland afspeelt. Omdat Desperate Housewives altijd op vrouwenzender NET5 wordt uitgezonden, is het logo met programmeerinformatie in de linker onderhoek geplaatst. Tenslotte is de slogan ‘Borders will be crossed’ in lijn met de trend van slogans die eerder gebruikt zijn. De vrije vertaling naar het Nederlands duidt op het letterlijke en figuurlijke overschrijden van grenzen; van de Verenigde Staten naar Nederland is hierin de letterlijke interpretatie. Het spreekwoordelijk overschrijden van grenzen sluit perfect aan bij het karakter van de serie waarin taboes worden doorbroken en gevoelige, alledaagse huisproblematiek aan het licht wordt gebracht.



EEN VERTEKEND BEELD.

zn onz beeld (-en mv)

1 voorstelling van iets in drie dimensies;= beeldhouwwerk

een bronzen beeld van Rodin

2 voorstelling van iets in twee dimensies; afbeelding; plaatje

in beeld brengen

in beeld komen

in woord en beeld

het beeld scherp stellen

3 voorstelling die je in je hoofd van iets maakt;= impressie;= indruk

zich ergens een beeld van maken/vormen

een stereotiep beeld

4 iets wat heel mooi is

Wat een beeld van een meisje!

Uitdrukkingen

in beeld zijn

gezien worden

een vertekend beeld
een idee dat niet klopt met de werkelijkheid

Beeld en geluid is alles. Een leven zonder lijkt me dan ook verschrikkelijk. Ik heb het graag met je over beeld. Beeld is namelijk overal. Tijdens het schrijven van dit stuk zit ik aan tafel in de woonkamer. Voor me ligt de Esquire Stijlgids met Humberto Tan op de voorkant. Aan de deur hangt een kaart met tulpen erop, gekregen van een vriendin. De televisie staat aan, de documentaire over Yuri van Gelder wordt uitgezonden. Als ik naar links kijk, zie ik een spiegel. Ik zie mezelf. Ben ik beeld?

Beeld is het product van een van de vijf zintuigen; zicht. Het gevolg van beeld is emotie. Alles wat wij zien wordt namelijk door iedereen op eigen manier geïnterpreteerd. Het maakt onherroepelijk iets in je los. Over elk beeld heb je een mening. Het spreekt namelijk aan of juist niet. Dat kan een foto zijn waar je leuk op staat (of juist lelijk). Het kan ook een poster in een bushokje zijn of een videoclip op MTV. Beeld is emotie en vormt wie je bent en waar je voor staat.

Het grootste gevaar aan beeld, en dan voornamelijk in marketinguitingen, is manipulatie. Manipulatie is niet direct verkeerd, maar de hedendaagse versie van beeld wordt er wel minder betrouwbaar door. Natuurlijk kan beeld dat zestig jaar geleden is gemaakt, tegenwoordig net zo goed bewerkt worden tot een mooier (wat nog maar de vraag is) resultaat, maar over het algemeen is beeld uit de vorige eeuw betrouwbaarder dan nu.

Er hangen veel voordelen aan manipulatie. Zo kan een wazige foto gescand en verscherpt worden om zo een duidelijker beeld te krijgen. Bovendien kunnen we in beeld verschillende lagen onderscheiden waardoor de meest creatieve uitingen tot stand komen. Programma’s als Photoshop creëren kunstwerken op zich.  Maar na het kijken van de VPRO documentaire ‘Beperkt Houdbaar’ van Sunny Bergman wordt duidelijk dat er wel degelijk een keerzijde is aan de resultaten van beeldbewerking; manipulatie van beeld heeft het schoonheidsideaal in de westerse wereld compleet vernietigd en is een gevaar voor het zelfvertrouwen, de gemoedstoestand en de eigenwaarde van voornamelijk vrouwen, maar ook zeker mannen.

Dr. Liesbeth Woertman, hoofddocent Psychologie aan de Universiteit Utrecht, omschrijft in de - met Beeld en Geluid Award 2007 bekroonde - documentaire het gevolg van beeldbewerking als volgt: “Vrouwen worden steeds ontevredener over hun uiterlijk. Vrouwen van vroeger waren feitelijk minder mooi dan nu, maar de ontevredenheid die er tegenwoordig is onder vrouwen over hun eigen uiterlijk is groter dan ooit. Het ideaalbeeld dat wij op dit moment met elkaar hanteren over wat een mooie vrouw is, is een heel onrealistisch, gemanipuleerd, geretoucheerd beeld. Dit is ontstaan door de techniek die ons duizenden geperfectioneerde beelden voorschotelde en wat wij vervolgens hebben benoemd als schoonheid.”

Documentaire ‘Beperkt Houdbaar’ – Sunny Bergman – VPRO

Ook ik ben hier gevoelig voor. Vrouwen die hun oksels of benen niet scheren zijn onverzorgd. Hebben ze putten in hun kont, dan is dat niet aantrekkelijk. Ze moeten een verzorgd gebit hebben; een frisse adem, witte tanden. Dat is namelijk de norm. Op zich vind ik verzorgingsnormen gebaseerd op reuk acceptabel en niet schadelijk voor iemands zelfbeeld. Zowel mannen als vrouwen zouden geen zweterige lichaamsgeur moeten hebben. Of uit hun mond stinken naar het avondeten van eergisteren. Maar de verzorgingsnormen die zijn vastgesteld door ons zicht, wat weer veroorzaakt is door het gemanipuleerde beeld uit glossy’s en reclamespots, maakt ongelukkiger.

Het lijkt erop dat gemanipuleerd beeld waarin de schoonheidsmaatstaaf getoond wordt, vooral in de westerse wereld invloed heeft op wat mooi is. Er zijn tal van voorbeelden waarbij schoonheid niet is bepaald door de norm die Photoshop ons levert. In Turkse hamams, dé verzamelplek voor dames uit alle bevolkingslagen, komen vrouwen tezamen om elkaars lichaam te ‘vieren’. Lelijk zijn bestaat niet. Bij het buikdansen uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten is schoonheid ook niet een strakke buik en slanke taille, maar het waarderen en eren van het vrouwelijk lichaam zoals God dat gecreëerd heeft. In landen als Nigeria, Jamaica of Hawaï kenmerkt het schoonheidsideaal zich juist door een voluptueus lijf, dikke enkels en striae.

Begrijp me goed, ik pleit niet voor een wereld waarin beeldbewerking verboden moet worden. Maar waar wordt de lijn getrokken tussen acceptabel vertoon of grensoverschrijdende marketinguitingen? Mag alle reclame van verzorgingsproducten worden gepubliceerd onder het mom ‘vrijheid van meningsuiting’ of moet er een strengere regelgeving komen? Een die ervoor zorgt dat de vrouw van nu, mentaal wordt beschermd tegen de op geldbeluste eyecatchers uit de beauty industrie. Een wet waarin vast staat dat bij elke publicatie moet worden omschreven of de foto onbewerkt is of met retoucheerkwast en borstvergroting door de Photoshop-machine getrokken. Net zoals dat je onder je zestiende geen druppel alcohol mag drinken. ‘Natuurlijk niet!’. Of dat geld lenen, geld kost. Of dat belspelletjes, horoscopen en waarzegsters op de Hollandse tv een bij elkaar geraapte bende zakkenrollers is.

Maar ach, misschien is het wel niet de overheid die het volk in bescherming moet nemen tegen de duivelse bushokjes, de kiosk om de hoek of het Sapph-lingerie billboard op Rembrandtplein. En is het beter om simpelweg ons eigen verstand te gebruiken. Stevig genoeg in je designerschoenen staan, wanneer je ’s ochtends uit bed kruipt en tegen de spiegel aanloopt. Je bent niet perfect en je zal het nooit worden. Niet van buiten en niet van binnen. Een porieloze huid zonder rimpels en mee-eters bestaat niet. Vraag het Adriana, Gisele of Cristiano maar. En ook wanneer voor jou beeld de belangrijkste visuele levensbehoefte is; Wees je dan goed bewust van de plek, waar geluk, liefde, plezier en genot samen onder een dak wonen… Bovenin dat prachtig vormgegeven hoofd dat ook jij ziet wanneer je links van je in de spiegel kijkt.

- 18 OKTOBER 2010, 03.27 UUR - EINDOPDRACHT BEELDREDACTIE, ESSAY -

AANGENAAM.

Voor ik instroomde in de studierichting Redactie & Media Productie, heb ik vier jaar gewerkt in de toeristische sector. Voortvloeiend uit mijn eerdere HBO opleiding Leisure Management; overigens met succes afgerond. Ik ben er in de afgelopen jaren achter gekomen dat de dienstverlening wel iets is wat bij mij past, maar niet de passie is die ik zoek. Deze passie denk ik via de opleiding MIC wel te gaan vinden.

Creativiteit trekt me. Met name het bedenken van anekdotes, weblogs of columns vind ik interessant. Ik heb voorheen verschillende blogs geschreven waar ik vanuit persoonlijke kring veel positieve reacties op kreeg. Schrijven is een van de manieren voor mij om m’n creatieve ei kwijt te kunnen. Ik zou daarom graag na deze studie in de televisiewereld (televisieseries of programma’s) of bij een magazine (redactie of columnist) aan de slag willen.

Ik hou van jong, brutaal, vernieuwend en het opzoeken van grenzen.. Spraakmakende televisie of (e-)magazines, zoals bijvoorbeeld Spuiten & Slikken of GeenStijl, zijn mijn ding. Het eindproduct zou moeten laten zien wat er (op kleine schaal) speelt in de samenleving en tegelijkertijd discussie of reflectie in diezelfde samenleving teweeg brengen. Een programma als ‘Man Bijt Hond’ of de columns van Ebru Umar in Metro vind ik leuk. Maar ook een televisieserie als ‘Desperate Housewives’ is geweldig. Ondanks dat dit op aangedikte, Amerikaanse manier het dagelijks leven van de huisvrouw weergeeft, lijkt het me een enorme ervaring en uitdaging een soortgelijk programma mede te produceren.

Het is mij inmiddels opgevallen dat in Nederland of de Verenigde Staten mensen thuis blijven om hun programma niet te missen. In Spanje of andere Mediterrane landen, lijkt de behoefte aan ‘goede/kwalitatieve’ tv van minder belang te zijn; in het dagelijks leven speelt tv een veel minder grote rol dan bij ons. Daartegenover staat wel weer dat er in Spanje vele malen meer magazines worden gelezen dan in Nederland. Wat ik belangrijk vind aan media is de invloed die het heeft op de algemene normen en waarden. De televisie of het magazine waar ik voor zou willen werken moet het nieuws of de achtergronden op een eerlijke en rauwe manier brengen.

Op dit weblog (http://marcusanthonius.blogspot.com) ga ik blogs bijhouden over alledaagse dingen. De momenten in het leven die het uiten van emoties of gevoelens op papier, waard zijn. Bekeken vanuit mijn ogen, geschreven over televisie, magazines, school, nieuws, stage, muziek.. noem maar op. In eigen woorden op mijn manier. Mijn mening is het belangrijkst! Een interessante recensie of column over een nieuw tv-programma of nieuwsitem behoort uiteraard tot de mogelijke blog-genres. Deze weblog geldt daarnaast als visitekaartje voor geïnteresseerden en wellicht voor toekomstige werkgevers

Mijn eerste blog over de keuze terug te gaan naar Nederland en de schoolbanken weer in te duiken, staat inmiddels online. Als jij als lezer je voor 1% amuseert van het plezier dat ik hieraan beleef, is het doel allang bereikt!

Enjoy! x. Marq.

SCHIJN EEN LICHTJE OP MIJ.

Sta je dan.. bij de bushalte.. te wachten op de eerstvolgende 156. De thermometer in het bushokje lijkt bijna z'n maximum te bereiken; 42 graden. Na een weekje gechillt te hebben met m'n Rotterdamse theetrut is iets in mijn buik gaan kriebelen.. Iets wat sinds m'n tweede studiejaar op INHOLLAND Diemen al niet lekker zat. Het lijkt alsof het antwoord binnen bereik is; welke kant ga ik na Spanje op als ik op zoek moet naar baan nummer zoveel? Met de zon op m'n bol en zweet uit m'n ogen knapt der iets van binnen. Ik word gevuld met een gevoel van geluk, energie en toekomstperspectief.. Ik ben deruit!!

Als je iemand kent met een bovengemiddelde intelligentie en door zijn/haar ouders op het juiste moment verwekt is, kan die persoon al op 17 jarige leeftijd de middelbare school verlaten met HAVO diploma op zak. Veels te jong om carreerwise een levensbelangrijk besluit te nemen natuurlijk! Maar we wonen in Nederland, dus het kiezen van dé studie lijkt verplicht. Niemand in je omgeving die voldoet aan zo'n omschrijving? Laat ik mezelf voorstellen.. Mark.. aangenaam.

Onder het gezichtskleed van puistjes, pukkels en bulten komen m'n eerste baardharen door. Ik ben net 17 en moet gaan kiezen voor een vervolgopleiding. Het is een belangrijke keus, want dit zou weleens de rest van je loopbaancarriere kunnen beinvloeden. Uit wanhoop en het tekort schieten van verstand kies ik een opleiding die het helemaal gaat worden; HBO Toerisme in het zuidoosten van Amsterdam; Diemen is dé spot! Waarom? Omdat ik graag professioneel toerist wil worden en mezelf waan als zongebruinde propper op een van de Spaanse costas. Leuk!

Binnen een jaar heb ik het gezien. 80% van de tentamens lekt op voorhand uit, dus met moeite je propedeuse behalen is er niet bij. Ik ontdek daarnaast dat spieken ook op deze school is uitgevonden.. wat een eitje! Maar opgeven en stoppen met de opleiding is geen optie.. Toen al dacht ik, mensen die na een jaar stoppen met studeren om te gaan werken zijn dom bezig. Zonde van dat jaar (inmiddels een gedachte om op terug te komen, maar goed)! Met die gedachte in m'n achterhoofd en het medeleven van de mooiste spleetoog uit de Randstad en de zachtste Spaanse billen van Amsterdam, besluit ik door te gaan. Als studeren dan toch zo makkelijk is, laten we die drie jaar dan ook maar gewoon afronden. Nog geen jaar later is het raak.. Op zoek naar een stage.

De drang om het buitenland op te zoeken is groot. Curacao moet het daarbij worden, want als stagelopen ergens een feest is, is een enkeltje Antillen gegarandeerd meer dan voldoende. De sollicitatie bij Hilton Curacao loopt uit op niets. Ik stop en ga om de hoek van mama's casa aan de slag bij NH Jan Tabak.. Wat een opgever! Je hoort het goed.. I'm a quiter! Niks niet, eerst een andere stage zoeken in het buitenland. Neuhhh.. gewoon de easy road en zonder enige moeite een stage roggelen. Nadat ik me het half jaar doorgeworsteld heb, beland ik voor mijn vervolgstage twee straten verder achter de receptie bij NH Naarden. Als dat geen nieuwe weg is die ingeslagen wordt. Net zo spannend als de vorige.. Hmmm. Na uiteindelijk alle stages en scripties ontgroeid te zijn, valt er na vier jaar studie een last van m'n pak of pak van m'n last als ik de laatste keer INHOLLAND uitwandel. Hier komen we nooit meer terug.. Studeren is done.

NH houdt me ondertussen nog steeds in zijn greep. Verhuizen uit 't Gooi richting het Rotterdamse maakt weinig verschil; binnen drie maanden ben ik Desk Manager op de Coolsingel. En zelfs wanneer ik een jaar later het land ontvlucht, blijft mijn baas ook buiten werktijd om mijn leven beheersen.. Madrid is niets meer of minder dan NH, NH, NH.. Fout bezig jongeman. Je doet het jezelf aan, dus stop bitchin' en deal with it!

Een maand geleden heb ik een open sollicitatie verstuurd naar BNN. Alles moest anders en dit was het moment. Maar helaas, net als Hilton Curacao was ook hier het antwoord negatief; alle vacatures en stageplaatsen zijn gefocust op de mediabranche. Daar komt hotelervaring dus niet bij van pas. De boodschap van BNN's sollicitatiemeid kwam over alsof ze zei 'Sorry.. gaat 'm niet worden! Ik verzoek je vriendelijk in de toeristische industrie te blijven hangen of je leven drastisch om te gooien.' En juist op het moment dat eeuwige student Silke zichzelf invliegt, krab ik mezelf achter de oren.. Ben ik vijf jaar later nog steeds een quiter? Wordt het als 24 jarige niet eens eindelijk tijd écht te doen waar je je de komende decennia op wil focussen? Als je zo vaak loopt te dromen over dingen die je wilt, maar blijft zeggen dat je daar niet geschikt of toch te oud voor bent.. Dan vind je nooit de baan waar je passie ligt! Je zit per slot van rekening minstens 40 uur per week op je werk.. Beter maak je er iets geweldigs van!

En dan daar.. in het bushokje komt het besef. Stop met afhaken.. Zet toch is door.. Als zelfs Timor zegt dat al je dromen waarheid kunnen worden, en wtf! hij kan het weten, waar ben je dan in godsnaam mee bezig, Mark Bos?! Nog geen uur later zit ik achter mijn bureau.. De cafeïne helpt nauwelijks in mijn dagelijkse poging de oogkleppen open te houden. Tot ik beland op de website van de HvA, ik hét profiel vind wat ik vinden wou en ook nog is ontdek dat HBO afgestudeerden zonder loting direct aan de bak mogen. Eén mail deruit, midden in de zomervakantie, en de meest vriendelijke Berend die ik ooit heb ontmoet, verzoekt mij vriendelijk dit, dit en dit te regelen.. even later antwoord hij uit naam van zijn baas 'Wij verwelkomen u maandag 30 augustus van harte als tweedejaars instromer bij uw opleiding Redactie & Media Productie!

In de bus naar huis ben ik blij te ontdekken dat de airco perfect werkt; temperatura exterior: 39, temperatura interior: 21. Ik kijk naar een strakblauwe lucht; m'n Carrera kan de scherpte van de zon amper aan. Ergens achter die blauwe lucht zit een gezellige, dikke man in een wit gewaad een biertje te drinken.. Hij maakt me aan het lachen. Gelukkig, hij lacht terug en zegt.. Welkom op de eerste dag van de rest van je leven!